Τη μεγαλύτερη ιστορική σημασία στο μοναστήρι Κομ έχουν οι τάφοι των μελών της οικογενείας Τσιρνόγεβιτς. Στο ναό της εκκλησίας σώθηκαν άθικτες τέσσερις επιτάφιες πλάκες. Οι τάφοι από τη νότια πλευρά ανήκουν στον Άλεξα και στον Τζούρτζ Τσιρνόγεβιτς, γιούς του Στέφανου, που μνημονεύονται στις ιστορικές πηγές από το 1403 έως το 1435. Ο πρώτος τάφος του Λιες – Άλεξα Τσιρνόγεβιτς είναι λίγο τραβηγμένος, με μπροστινό μέρος, προς το δυτικό τοίχο. Στον τάφο βρίσκεται η εξής επιγραφή: «Λάμπει η πλάκα του δεσπότη Στεπάνου και του βοεβόδα του, Λιες Τσιρνόγεβιτς» (βεοβόδας ονομάζεται διοικητής των πολεμιστών, που αποτελεί, συγχρόνως, και επίτημο τίτλο αξιωματικού). Η επιγραφή είναι χαραγμένη με τραχύ τρόπο. Ο δεύτερος τάφος είναι χωρίς επιγραφή, και ανήκει, κατά πάσα πιθανότητα, στον Τζουρτζ Τσιρνόγεβιτς. Κρίνοντας από τη θέση στην οποία βρίσκεται αυτός ο τάφος, υπάρχουν γνώμες ότι ο Τζουρτζ είναι ο πραγματικός κτίτορας της εκκλησίας.

Οι δύο άλλοι τάφοι ανήκουν στην επόμενη γενιά των Τσιρνόγεβιτς, δηλ. στο Στέφανο και στη γυναίκα του, κυρία Μάρα. Ο τάφος του Στέφανου βρίσκεται πλάϊ στον τάφο του πατέρα του, με τον οποίο τέμνει τον κεντρικό χώρο της εκκλησίας. Ούτε σ’αυτόν δεν υπάρχει επιγραφή, όμως, σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, εδώ αναπαύονται τα οστά του Στέφανου Τσιρνόγεβιτς.Οι τάφοι των γονέων του Ιβάνμπεη, Στέφανου – Στεφάνιτσας και της κυρίας Μάρα Καστριότι, Αλβανίδας πριγκίπισσας, αδελφής του Σκενδερμπέη, έχουν ωραία πέτρινη διακόσμηση. Η διακόσμηση του τάφου του Στέφανου Τσιρνόγεβιτς υπενθυμίζει τη διακόσμηση των παλιών σερβικών τάφων, που λέγονται stecci . Το μοτίβο της φυτικής βοστρύχωσης με τετράφυλλα, που πλαισιώνουν την πλάκα από τις μακρινές της πλευρές, μπορεί να συναντήσει κανείς, σε παρόμοια μορφή, και στους παλιούς σερβικούς τάφους - stecci , που βρίσκονται στην περιοχή Γκράχοβο και στο παλιό κοιμητήριο γύρω από την εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, στη μαυροβουνιώτικη πόλη Νίκσιτς. Στη μέση της πλάκας βρίσκεται διακόσμηση σε μορφή έξι δίσκων, που είναι αλληλοσυνδετοι και που σχηματίζουν μια κατά μήκος σειρά. Η πλάκα είναι διακοσμημένη, στις μικρότερες πλευρές της, με μοτίβο των άβαθων διαδοχικών τριγώνων. Η πλάκα είναι καλά λαξευμένη και έχει ωραία και ενδιαφέρουσα κατασκευή.

Η πλάκα της κυρίας Μάρας είναι έργο κάποιου ακόμα πιο επιδέξιου μάστορα. Αυτή η πλάκα, που είναι πιο σύντομη από την πλάκα του συζύγου της, βρίσκεται δίπλα στο βόρειο τοίχο της εκκλησίας. Κατασκευασμένη από λεπτή άσπρη πέτρα, μοιάζει, μέχρις ορισμένου σημείου, με την εμφάνιση του τάφου του Στέφανου. Η πλάκα είναι κρασπεδωμένη με μια πολυσύνθετη, τυπικά γόθικη διακόσμηση, δηλ. το λεγόμενο « zioke na rabos », που αποτελείται από ορθογώνια, διαδοχικά κεκλιμένα σχέδια. Στη μέση της πλάκας βρίσκεται ένα στόλισμα αποτελούμενο από τρία μεγάλα επτάφυλλα λουλούδια, που είναι πλαισιωμένα με την ίδια διακόσμηση του « zioke na rabos », και συνθετειμένα σε παρόμοια σειρά δίσκων, όπως υπάρχουν στην πλάκα του Στέφανου. Ο τάφος φέρει την επιγραφή: «Λάμπει η πλάκα της κυρίας Μάρας». Η διακόσμηση του τάφου είναι χαραγμένη με ακριβή τρόπο, και πρόκειται για έργο κάποιου μάστορα από την παραθαλάσσια περιοχή, που κατέβαλλε προσπάθειες ώστε να αποτελέσει ο τάφος της μητέρα του Ιβανμπεή την παράσταση της ωραιότερης γόθικης πλαστικής.

Στο δάπεδο του ναού, πλάι στον τάφο της κυρίας Μάρας, βρίσκεται απόσπασμα μιας πλάκας με ζημιωμένη επιγραφή. Το κατώφλι του χώρου του βωμού, όπου έρχονται οι βασιλικές πύλες, είναι στολισμένο με μια πλάκα που έχει τη διακόσμηση του ψαροκόκκαλου και κατάγεται, κατά πάσα πιθανότητα, από την εποχή της τοποθέτησης των τάφων. Όπως ήδη αναφέραμε, στον εξωνάρθηκα βρίσκεται μεγάλος αριθμός επιτάφιων πλακών, κατασκευασμένων με τραχύ τρόπο, μερικές από τις οποίες είναι και σπασμένες. Υποτίθεται ότι ανήκουν στους μοναχούς του μοναστηριού Κομ. Στο νότιο τοίχο του εξωνάρθηκα βρίσκεται εντοιχισμένη μια πέτρινη πλάκα, με κομψά λαξευμένη ροζέττα.